Garsonka jak pancerz, dłonie ułożone nieruchomo, niezdradzające emocji. Głos spokojny i niewzruszony, jakby bez barw. Neutralny niewyróżniający się niczym wygląd – tak wyobrażałam sobie „poważnego terapeutę”.

Dziś wiem, że siła nie rodzi się z zaciskania zębów, tylko z tego, że można być sobą — łagodnie i jasno, z zasadami. Spokój przychodzi z kontaktu, nie z chłodu, a im staranniej gasi się żywą część siebie, tym mniej zostaje powietrza.

Po co tu jestem

• Żeby dawać ramy, w których miękkość nie oznacza bezradności, a granice są formą troski.
• Żeby pokazać, że siła ma wiele twarzy.
• Żeby profesjonalizm znaczył odpowiedzialną obecność, a nie chłód i maski.
• Żeby tworzyć miejsca, gdzie można się wzruszyć, bez wstydu mówić o potrzebach i gdzie „dziwności” traktowane z czułością, nie z dystansem.

Jak to robię

• Łączę CBT z pracą z ciałem i oddechem — proste praktyki do życia między sesjami.
• Zadaję pytania, które porządkują i rozplątują myśli.
• Buduję wspólnotę: prowadzę grupy wsparcia, bo bliskość i granice mogą rosnąć obok siebie. Grupa to stado: każdy ma swoje tempo, a siła rodzi się z bycia obok, nie z rywalizacji.

Tworzę przestrzenie, w których można głęboko odetchnąć. Jestem tu: obecna, kolorowa, z moimi suniami i całą paletą uczuć.

Jeśli czujesz, że to z Tobą rezonuje, chodź!

Dalej możemy iść razem.